Küçük bir dağın eteklerinde, rüzgârın eski çan kuleleriyle konuştuğu, sokakları taş döşeli sakin bir kasaba vardı. Bu kasabanın adı “Gümüşvadi”ydi. Gümüşvadi’de her şey düzenli, sessiz ve biraz da gizemliydi. Ama kasabanın en ilginç yeri, hiç şüphesiz eski saatçiler çarşısıydı.
Bu çarşıda küçücük bir dükkân vardı: “Arda Saat Atölyesi”. Dükkânın sahibi henüz on iki yaşında bir çocuktu. Adı Arda’ydı. Ama kasabada herkes ona “Minik Saatçi” derdi.
Arda sıradan bir çocuk değildi. Diğer çocuklar oyun oynarken o, eski duvar saatlerini tamir eder, kırık zemberekleri onarır, durmuş saatlerin kalbini yeniden çalıştırmaya çalışırdı. Ama Arda’nın en büyük sırrı, kimsenin bilmediği bir şeydi: O, zamanı dinleyebiliyordu.
Saatlerin tik takları onun kulağında bir melodi gibi çalardı. Hangi saatin üzgün, hangisinin yorgun olduğunu bile hissederdi.
Gizemli Cep Saati
Bir gün kasabaya, eski püskü bir gezgin geldi. Üzerinde tozlu bir palto, elinde küçük bir kutu vardı. Doğrudan Arda’nın dükkânına girdi.
“Bunu sadece sen onarabilirsin,” dedi yaşlı adam.
Kutunun içinde, kararmış ama çok güzel işçilikle yapılmış bir cep saati vardı. Ancak saat çalışmıyordu. Daha da garibi, saatin ibreleri ters yöne dönmüş gibi görünüyordu.
Arda saati eline alınca bir tuhaflık hissetti. Sanki saat nefes alıyordu.
“Bu sıradan bir saat değil,” diye fısıldadı.
Yaşlı adam başını salladı.
“Bu, zamanı tutan saat. Ama bozuldu. Eğer tamir edilmezse… zaman yavaşlayacak.”
Arda ilk kez bu kadar büyük bir sorumluluk hissetti.
Zamanın Sessizleştiği Gün
Ertesi sabah tuhaf bir şey oldu. Kasabada saatler yavaşlamaya başladı. Önce ekmek fırınındaki hamur geç kabardı. Sonra kuşlar gökyüzünde daha ağır uçmaya başladı. İnsanlar konuşurken kelimeler bile uzuyor gibiydi.
Kasaba halkı endişeliydi.
“Zaman bozuldu!” diye bağırıyordu yaşlılar.
Arda hemen atölyesine koştu. Gizemli cep saatini masaya koydu. Ama saat artık tamamen durmuştu.
O an Arda bir karar verdi. Eğer bu saat zamanın kalbiyse, onu yeniden çalıştırmak için “zamanın içine” girmesi gerekiyordu.
Zamanın İçine Yolculuk
Arda, büyüteçlerini ve küçük tamir aletlerini aldı. Saati açtığında içeriden parlak bir ışık yükseldi. Bir anda atölye kayboldu.
Kendini dev bir boşlukta buldu. Etrafında uçuşan saniyeler, dakikalar ve saat parçaları vardı. Zaman burada fiziksel bir şey gibiydi.
Bir ses duydu:
“Zamanı onarmak istiyorsan, sabır dişlisini bulmalısın.”
Arda, sesin geldiği yöne doğru ilerledi. Karşısına devasa bir mekanizma çıktı. Ama dişlilerden biri kırılmıştı. Ve o dişlinin adı: Sabır Dişlisi.
Sabır Sınavı
Dişliyi yerine takmak kolay değildi. Çünkü her denemesinde zaman daha da bozuluyordu. Arda acele ettikçe her şey kötüleşiyordu.
Sonra durdu.
Kasabanın büyük ustası ona hep şunu söylerdi:
“Gerçek tamirci acele etmez, dinler.”
Arda gözlerini kapattı ve saatlerin sesini dinledi. Tik… tak… tik… tak…
Zaman ona bir şey anlatıyordu. Acele değil, uyum gerekiyordu.
Yavaşça dişliyi yerine oturttu.
Bir anda mekanizma ışıldadı.
Kasabaya Dönüş
Arda gözlerini açtığında yine atölyedeydi. Cep saati yavaşça tik tak etmeye başlamıştı.
Dışarı koştu.
Kasabada rüzgâr yeniden normal esiyor, kuşlar gökyüzünde dans ediyordu. İnsanlar gülüyor, çocuklar koşuyordu. Zaman geri dönmüştü.
Yaşlı gezgin uzaktan Arda’ya baktı ve gülümsedi. Sonra sessizce kayboldu.
Minik Saatçinin Sırrı
O günden sonra Arda’nın dükkânı daha da meşhur oldu. Ama o kimseye zaman yolculuğundan bahsetmedi. Sadece bir şey öğrendi:
Zamanı durdurmak mümkün değildi… ama onu anlamak mümkündü.
Ve bazen en büyük güç, küçük ellerde bile olabilirdi.
Kasaba halkı artık Arda’ya sadece “Minik Saatçi” demiyordu.
Onun yeni bir adı vardı:
“Zamanın Koruyucusu.”
